Met je koffer voor de poort van Ipse de Bruggen (blog)

04-07-2019 |

2019:
“Ieder mens heeft het recht op een goed leven. Zelf keuzes kunnen maken en bepalen wat belangrijk voor je is. Jezelf ontwikkelen, hoe klein een stapje ook is, capaciteiten benutten en je wensen en dromen kunnen realiseren. Daar staan we voor bij Ipse de Bruggen.”

Honderd jaar eerder:
“Ben je debiel? Pak een koffer, stop er een schone onderbroek in en we zien je maandag om 09.00 uur bij de poort van onze liefdadigheidsinstelling. Dan zal zuster Toos zich over jou ontfermen vanuit de visie dat jij eerst even gaat onthechten van je familie, dan kunnen zij over vier maanden eens komen kijken hoe het met je gaat.”

Als je in die tijd in de zorg werkte, dan hoefde je niks van zorgen als vak te weten. Maar als het tegenzat was je 24 uur alleen aan het zorgen voor 35 'idioten'.
In het geschiedenisprogramma Andere Tijden keek ik naar de aflevering ‘Kleine Zusters’, waarin zuster Toos vertelt: “Je werd zo overvraagd dat je 's avonds blij was wanneer je naar bed ging omdat je dacht: ik ben blij dat ik niemand heb doodgeslagen.”

Ik weet zeker dat er mensen zijn die dit lezen, die op zijn minst één keer deze gedachte hebben gehad. En ik weet ook zeker dat er geen mensen zijn die dit lezen die in hun eentje 24 uur voor 35 cliënten hebben moeten zorgen. (Ik zou er in ieder geval niet aan beginnen.)

In Waddinxveen, waar ik werk zijn het pak ‘m beet 40 mensen die voor 70 cliënten zorgen gedurende 24 uur. En dat zijn onder andere gedragsdeskundigen, psychomotorische therapeuten, AVG-artsen, woonbegeleiders, activiteitenbegeleiders, geestelijk verzorgers, ergotherapeuten, fysiotherapeuten, zorgmanagers, logopedistes, stagiaires en vrijwilligers.

Schrik niet, maar dat zijn (blijkt na onderzoek) 8000 beroepskrachten die één cliënt in zijn leven tegenkomt. 8000 mensen die allemaal (vanuit hun eigen professie) een mening of een plan hebben voor iemand die (in veel gevallen) ‘gewoon’ ouders of verzorgers heeft. En we huppelen allemaal door hun leven, en we hebben ook allemaal wel iets te zeggen over hun welzijn.

Het zal je kind zijn.

Mocht je overwegen je kind met koffer bij de poort van Ipse de Bruggen neer te zetten, bij onze poort geen (onwetende) non maar een zorgbemiddelaar. En je koffer mag even wachten.

Oh, en hulde voor zuster Toos! Want hoewel ik ook weleens iemand achter het behang wil plakken, ik denk dat zuster Toos best open had gestaan voor een activiteitenbegeleidertje extra tijdens haar 24 uur.
 
Samira.jpg
 
Wat je zoal meemaakt op een dagbestedingscentrum met jongvolwassen cliënten met een lichte en/of matige verstandelijke beperking, moeilijk verstaanbaar gedrag en autisme spectrum stoornis? Onze collega Samira blogt hier maandelijks over.
Terug naar het overzicht
Top