Kusje erop en klaar! (blog)

04-09-2019 |

Het gaat niet zo goed met Jannes de laatste tijd. Jannes is 35 jaar, woont- en werkt bij Ipse de Bruggen, heeft een (matige) verstandelijke beperking, Gilles de La Tourette, en autismespectrumstoornis.

Ik ben al ruim dertien jaar moeder. Als mijn kinderen verdrietig waren zei ik: “Kusje erop en klaar.”

De moeder van Jannes zou niks liever willen dan dat ze dat bij haar zoon kon doen. Jannes is namelijk verdrietig. Alleen Jannes is al een jaar verdrietig.
Een kusje kan er niet op, want we weten niet waarop. Het is niet klaar.

Jannes wil graag dicht bij de begeleiding zijn. Wij zeggen dan dat dat ook is wat hij nodig heeft, hij vraagt er (indirect) ook om. Ook zeggen wij dan tegen elkaar: “Maar, dat kan niet want we hebben nog zeven cliënten, we doen alles wat we kunnen."

De zoveelste evaluatie. Met de moeder van Jannes, de gedragskundige, de Persoonlijk Begeleider en ik.

Jannes zijn moeder moest huilen.

En wij, professioneel als we zijn zeiden dat we dat begrepen.

Maar het liefst had ik de moeder van Jannes vastgepakt, haar tranen gedroogd en gezegd hoe goed ik me voor kan stellen hoe verschrikkelijk machteloos het moet voelen, als moeder, als je kind niet lekker in zijn vel zit. Als mijn kind verdrietig is dan troost ik mijn kind en we lossen het probleem op.

We hebben doelen opgesteld, afspraken gemaakt, uren overleg gehad met woonbegeleiders, activiteitenbegeleiders, de gedragskundige, een geestelijk verzorger, een psychomotorisch therapeut, een AVG-arts, een psychiater de locatiemanager maar voor Jannes en zijn moeder is het nog steeds niet klaar.

Ik kan me voorstellen, terugkijkend naar mijn vorige blog, dat als je je kind (metaforisch gezien) bij de poort van Ipse de Bruggen zet, je ervan uit gaat dat het in goede handen is.

En dat is hij ook, binnen de mogelijkheden die we hebben, hebben wij van alles geprobeerd en we geven het ook niet op.

Jannes ligt een filmpje te kijken, op bed. Ik ga vaak even bij hem liggen. Nu ook, en op mijn telefoon typ ik dit blog. Een kwartiertje, een half uurtje dat lukt prima. We hoeven niets te zeggen maar omdat er verder niks is dan die tv en het bed is de spanning even weg. Hij moet niks van mij en ik moet niks van hem.
Dat zijn momenten dat ik Jannes weer even ontspannen zie.

Tot het 13.30 uur is en ‘het programma’ begint.

Dan moet hij weer.

Ja ook Jannes moet dan. Want dat is goed voor hem. Maar soms wil hij niet. Dan wordt hij boos. En verdrietig.

Geen kusje erop, het is niet klaar.

Als ik terugkijk naar alles wat we voor Jannes hebben gedaan denk ik: “We hadden van al de tijd dat al die vergaderingen over Jannes hebben gekost aan personeelsleden, beter één personeelslid kunnen inzetten om bij Jannes de hele dag kusjes erop te geven.”

Misschien was het dan klaar.

Wat je zoal meemaakt op een dagbestedingscentrum met jongvolwassen cliënten met moeilijk verstaanbaar gedrag en autisme spectrum stoornis? Daar blogde onze collega Samira maandelijks over.  

Terug naar het overzicht
Top