Dagboek van een GZ-psycholoog

11-11-2019 |

Corine* is GZ-psycholoog bij Schakenbosch, een behandelcentrum voor jongeren van 12 tot 18 jaar met ernstige gedragsproblemen in combinatie met een lichte verstandelijke beperking of psychiatrische klachten. In Schakenbosch bundelen Ipse de Bruggen, Jeugdformaat en Parnassia groep hun kennis en expertise voor deze kwetsbare doelgroep. Om een indruk te geven van de mooie én pittige momenten van haar werk, hield Corine een aantal dagen een dagboek bij.
 

Maandag

Er komt een nieuw meisje bij mij binnen voor een eerste intake. Het is Cheromy en haar moeder is bij haar. Ook mijn collega Sienna komt binnen. Sienna is een vertrouwd gezicht voor het gezin, dat helpt, want ik zie dat ze het spannend vinden. ‘Welkom,’ begin ik. Ik probeer hen op hun gemak te stellen en leg rustig uit wat we gaan doen. ‘Ik moet eerst goed weten hoe het met Cheromy gaat, zodat we haar zo goed mogelijk kunnen helpen. Voor dit eerste gesprek heb ik ook heel veel vragen aan u, dus ik ben blij dat u er bent.’ ‘Dat had ik al uitgelegd hè, zegt Sienna.' En zo gaan we van start.

Mijn volgende afspraak. Of toch niet? Ik krijg een telefoontje dat Jayden niet kan komen. Jammer. Ik ga maar even naar zijn groep toe. Ik zie hem schichtig bewegen en druk praten. Het is een grote stoere jongen. ‘Hoe gaat het met hem?’ vraag ik aan zijn begeleider. ‘Hij heeft een slechte nacht gehad en is vanmorgen erg onrustig.’ Ik loop naar hem toe en zeg hem even gedag. Hopelijk lukt het om volgende week met hem te praten.

De komende twee uur zit ik in vergadering. Maar dat is niet erg. Super leuk juist. Elke week hebben wij overleg met het multidisciplinair diagnostisch team. Op Schakenbosch hebben we te maken met complexe problematiek en dan helpt een blik vanuit verschillende beroepsgroepen. Ieder vult elkaar aan met zijn eigen expertise. En dat werkt. We hebben echt een sneller en kwalitatief betere diagnose en advies. Oké, nu even aan de slag. We behandelen een voor een alle jongeren die in een diagnosetraject zitten.
 

Dinsdag

Ik heb een bijzondere afspraak. Vanmorgen spreek ik Kiara weer. Zij heeft een tijd bij Schakenbosch gewoond, maar woont inmiddels in een gezinshuis in de buurt. Het enige probleem was dat de EMDR-therapie (Eye Movement Desensitization and Reprocessing, afgekort tot EMDR, is een therapie voor mensen die last blijven houden van de gevolgen van een schokkende ervaring, red.) voor haar traumaklachten nog niet geheel was afgerond. ‘Nou,’ zeiden we, ‘dan ronden wij haar therapie toch af op locatie.’ Zo fijn dat dat gewoon kan in onze organisatie.

Hèhè, terug bij Schakenbosch. Ik denk even terug aan mijn afspraak met Kiara vanochtend. Ik weet nog hoe Kiara een jaar geleden was. Ze had vervelende dingen meegemaakt waardoor ze angsten en paniekaanvallen had. Wat heeft zij geweldige stappen gemaakt! Hopelijk blijft ze de juiste keuzes maken.

Donderdag

Jade zit tegenover me en kijkt me aan met haar mooie bruine ogen. Ze heeft diepe littekens op haar armen want ze snijdt zich soms als het niet goed gaat met haar. Ik schrik er niet van. Het geeft alleen aan dat er nog veel achterliggende problemen zijn waar ik haar bij moet helpen.
Ik heb Jade een keer gevraagd of ze uit kon leggen hoe ze zich voelde wanneer ze in haar armen kraste. Ze kon het eigenlijk heel knap uitleggen. Een stem in haar hoofd zegt: ‘Je bent niks. Je bent niks. Je bent niks.‘ En soms, dan gaat die stem niet weg, maar wordt erger en erger totdat ze er knettergek van wordt. ‘Dan barst er iets. Dan moet alles stuk. Dan moet ik stuk‘.

Dat meisje heeft zoveel problemen dat ik soms niet weet waar te beginnen. Het is een beetje aftasten. Ik help haar bewust te worden van haar emoties. Ik probeer haar andere manieren te leren om om te gaan met spanningen. Voor haar is het belangrijk een positiever zelfbeeld te krijgen en te werken aan zelfvertrouwen. Maar de achterliggende trauma’s, daar zou ik het liefste met haar aan werken, die zijn nu nog te moeilijk voor haar.

‘Ik heb geen problemen. Zij hebben een probleem.’ Tygo vertelt me fel dat er niets met hem aan de hand is. Alle problemen zijn door anderen veroorzaakt: zijn moeder, zijn ex-vriendin en de vrienden die hij echt niet meer vertrouwt. John, zijn begeleider, is ook bij het gesprek en hoe heethoofdig Tygo ook praat, John en ik blijven rustig. Tygo heeft een laag IQ en laat snel agressief gedrag zien. Hij heeft zijn emoties niet in de hand. Hoewel ik dit soort gesprekken al vaak heb gevoerd, blijf ik het echt lastig vinden wanneer een jongere weerstand heeft. De enige manier is: goed samenwerken en een hele, hele lange adem.

Mijn belangrijkste drijfveer is dat ik jongeren Als Tygo op weg wil helpen. Het leven is zo ingewikkeld en moeilijk voor ze geweest, dat je ze gunt dat ze weer dromen kunnen verwezenlijken. Soms is dat heel ambitieus, maar het gaat vaak ook om de kleine dingen."

 
Over Schakenbosch
Verschillende jongeren binnen onze maatschappij hebben ernstige gedragsproblemen in combinatie met een lichte verstandelijke beperking of psychiatrische klachten. Lichtere vormen van hulp zijn niet gelukt. Zij lopen vast op verschillende gebieden en hun ontwikkeling wordt ernstig beperkt. Deze jongeren kunnen terecht in Schakenbosch, een integraal behandelcentrum voor jongeren van 12 tot 18 jaar, waar Ipse de Bruggen nauw samenwerkt met Jeugdformaat (jeugdzorg) en Parnassia Groep (geestelijke gezondheidszorg). Bij Schakenbosch wonen de jongeren in woongroepen en krijgen zij behandeling en onderwijs. In een veilige omgeving werken zij aan zichzelf, aan de relatie met ouders of voogden en aan de toekomst.
 
*Om de privacy van betrokkenen te beschermen, zijn alle namen gefingeerd. De personen op de foto komen niet in dit artikel voor. 
 
Foto bij artikel Schakenbosch_KCN
Terug naar het overzicht
Top